Posts Tagged ‘Kaupþing’

Fékk eftirfarandi tölvupóst fyrr í dag:

“Reykjavík, 23. nóvember 2009

Ágæti lesandi.

Bréf þetta er sent til allra þeirra sem hafa skráð sig á heimasíðu Þjóðarhags. Vinnuhópur áhugamanna innan Þjóðarhags hefur haldið nokkra fundi til að skilgreina markmið okkar.

Markmið Þjóðarhags:

1.      Að veita Arion banka (áður Kaupþingi) aðhald svo Hagar fari í gegnsætt söluferli þar sem jafnræðis sé gætt.
2.      Að bjóða fram annan valkost við sölu á Högum frá ríkisbankanum.
3.      Að koma Högum í dreifða eignaraðild. Stefnt er að því að hluthafar verði taldir í þúsundum og að enginn einn aðili geti eignast ráðandi hlut í félaginu.
4.      Að brjóta upp markaðsráðandi stöðu Haga með því að selja einingar frá félaginu og efla samkeppni.

Styrkurinn liggur í fjöldanum

Einstaklingar innan vinnuhóps Þjóðarhags hafa hingað til ekki viljað koma fram undir nafni af ýmsum ástæðum. Ýmsir hafa reynt að gera þetta tortryggilegt. Þjóðarhagur snýst ekki um persónur heldur markmið  sem þúsundir landsmanna eru sammála um. Við erum að vinna gegn öflugu fjármála- og fjölmiðlaveldi og munum ekki gefa fyrri eigendum Haga kost á að ráðast að einstökum persónum í fjölmiðlum.   
Þegar Arion banki setur Haga í réttlátt og gegnsætt söluferli mun koma í ljós að Þjóðarhagur vinnur að dreifðri eignaraðild. Þangað til verður Brynjar Níelsson talsmaður Þjóðarhags.
Helsti styrkur okkar er sá mikli fjöldi sem hefur skráð sig á heimasíðuna. Við biðjum þig að hjálpa okkur að afla enn fleiri stuðningsmanna með því að hvetja vini og vandamenn til að skrá sig hjá www.thjodarhagur.is

Hagar ekki til sölu?

Arion banki upplýsti í gær að Hagar væru ekki til sölu. Þó hefur verið upplýst að Arion hafi meirihluta í stjórn 1998 ehf. og að fjárhagsleg endurskipulagning standi fyrir dyrum með nýjum eigendum. Þetta virðist mótsögn, en stjórnendur bankans vilja ekkert tjá sig. Í fréttatilkynningu bankans í dag segir að ríkisbankinn skoði nú tilboð, m.a. frá nýjum fjárfestum, og beri saman við aðra kosti.  
Hvers vegna bankinn skoðar tilboð, m.a. frá nýjum aðilum, en vill ekki ræða við Þjóðarhag er mikil ráðgáta sem engin svör fást við. Það er vandséð hvernig Arion ríkisbankinn ætlar að gæta þess jafnræðis sem stjórnsýslulög kveða á um.
Væntanlega hafir nýir erlendir fjárfestar mestan áhuga á markaðsráðandi stöðu Haga, þeirri sömu og Þjóðarhagur vinnur gegn.
Þjóðarhagur er ekki af baki dottinn, heldur vinnur áfram að markmiðum sínum og mun brátt kynna næstu skref. “

Ég er einn þeirra þúsunda sem að skráðu sig hjá Þjóðarhag. Ekki vegna þess að ég sé einhver sérstakur áhugamaður um verslanarekstur eða fjárfestingar. Nei. Ég er hins vegar einlægur áhugamaður um opna og gegnsæja stjórnsýslu og þar á meðal um bætt viðskipta- og rekstrarumhverfi fjármálastofnanna.

Þess vegna finnst mér skjóta einstaklega skökku við að Arion Banki geti á einum degi hafnað tilboði Þjóðarhags hópsins og að sama skapi eru skýringar bankans í þeim efnum ákaflega ótrúverðugar í ljósi þess að nokkrum dögum seinna ætlar þessi sami banki að taka sér meira en mánuð í að fara tilboð fyrrverandi (núverandi ?) stjórnenda Haga.

Ef að bankinn þarf raunverulega þennan tíma í að fara yfir tilboð um hvernig nýju fjármagni verði komið inn í fyrirtækið og rekstur þess tryggður, hvers vegna var þá hægt að hafna öðru tilboði um fjármagn á nokkura klst fundi tveim dögum áður ?

Að sama skapi þætti mér forvitnilegt að vita hvers vegna stjórnendur Haga hafa fengið þennan umþóttunartíma í að tryggja fjármagn þegar að önnur fyrirtæki, sum hver með mun betri lausafjársstöðu, hafa ekki notið sömu meðferðar hjá bankanum. Að auki eru bankarnir enn sem komið er allir í ríkiseigu og þá hefði ég jafnframt gert ráð fyrir að sömu verklagsreglur ættu að ganga jafnt yfir alla viðskiptavini bankanna. En miðað við þær upplýsingar sem að fram hafa komið, njóta sumir viðskiptavina meiri forrréttinda en aðrir; þ.e. virðast hafa mun rýmri tíma til þess að tryggja áframhaldandi rekstur.

Óskandi væri að bankarnir eða viðkomandi fagráðherrar gæfu skýringar hvað þetta varðar.

Umræður um nafnleysi á netinu hafa skotið upp kollinum æ oftar sl. ár. Íris Erlingsdóttir blaðamaður gerir þessu t.a.m. ágætis skil í pistli á Eyju blogginu sínu þann 15.10. sl. og nú hefur Katrín Jakobsdóttir, menntamálaráðherra, lagt fram drög að frumvarpi sem að beint er gegn nafnlausum athugasemdum á internetinu og skerpir um leið hvar ábyrgð á slíkum athugasemdum liggur.

Það sem að færri gera sér grein fyrir er að algjört nafnleysi á síðum internetsins er goðsögn. Mýta. Slíkt er kannski á færi djörfustu tölvuþrjóta samtímans, en það stoppar líka þar. Þú getur jú reynt eins og þú getur að fela hver þú raunverulega ert, en ef að þú hefur ekki þekkinguna og réttu tólin til þess, þá er auðkenni þitt á netinu nokkurn vegin opin bók hverjum þeim sem að vill og getur tileinkað sér réttu aðferðirnar til þess.

Það er best að taka það fram hér og nú að ég mun ekki koma með leiðbeiningar eða ábendingar um hvernig best sé að hylja auðkenni þitt, né heldur rekja það. Það að koma fram undir nafni eða nafnleynd er jú val eftir allt saman (allavega enn sem komið er) og með því væri ég einnig að koma upp um þær aðferðir sem að ég, og aðrir sem að við þetta störfum, notumst við vegna vinnunar. Professional courtesy if you like.

Ég skal þó koma með eitt dæmi: Þessi síða keyrir á Wordpress vefumsjónakerfinu. Með réttum viðbótum fyrir kerfið er ekki aðeins hægt að rekja IP tölur (auðkennisnúmer) þeirra sem að heimsækja síðuna, þú getur svo gott sem fengið gervihnattamyndir af húsinu þeirra.

Ekki sannfærð ?

Tökum sem dæmi þessa IP tölu sem að nýlega heimsótti þetta blogg:

Ég hef séð þessa ippu áður og veit því að þetta er server sem að indexar robots.txt fælinn hjá mér með reglulegu millibili. Að öllum líkindum leitarvél.

Ef að ég síðan nota annað tól inn í kerfinu til þess að leita uppi nánari upplýsingar um viðkomandi IP tölu fæ ég upp nákvæma staðsetningu og gervitunglamynd.

Bæði þessi tól eru aðeins lítill dropi í hafið af þeim úrræðum sem að standa til boða en ættu að gefa ágætis mynd af því hvernig að þau virka. Pointið er þetta: það er hægur vandi að rekja hver þú ert, hvaðan þú kemur og hvað þú ert að gera á netinu,

Það sem að ég hef samt aldrei skilið í þessari umræðu um nafnleysi, er hvers vegna það ætti að flokkast sem aðför að tjáningarfrelsinu ef að nafnleysi yrði bannað eða ekki liðið. Upphrópanir um ritskoðun byggja að sama skapi á þeirri hugsun að nafnleysi á internetinu sé á einhvern hátt stjórnarskrárbundinn réttur hvers og eins. Það er það ekki. Ef að ríkið myndi hins vegar fara að beita sér fyrir því að takmarka aðgengi að upplýsingum eða skerða og/eða takmarka tjáningarfrelsið á einhvern hátt væri það aðför að stjórnarskránni og þar með grunnstoðum samfélagsins. Ég yrði ég fyrsti maðurinn til þess að mótmæla slíkum aðgerðum af krafti. En það er efni í annan pistil.

Önnur röksemdarfærsla fyrir nafnleysi er að það byggist á hefð í stafrænum samskiptum. Það er mýta. Nickname eða Online handle (notendanafn) voru (og eru enn að því að best veit) hugsuð sem auðkenni notendans á viðkomandi síðu/kerfi. Að baki þeim liggur oftast skráningarform og upplýsingar um notandann sem að vistuð eru í gagnagrunni. Ef að notandinn gerist brotlegur, getur síðu stjórnandi leitað í gagnagrunni eftir upplýsingum um viðkomandi og gripið til viðeigandi ráðstafanna á grundvelli þeirra. Munurinn á slíkum nikkum og t.d. umræðum í athugasemdakerfi á www.eyjan.is er sá að í fyrri tilvikinu eru til skráðar upplýsingar um notandann en í því seinna er nóg að skilja eftir netfang, sem að þarf ekki einu sinni að vera að sé rétt netfang viðkomandi. Hugmyndin sem að liggur að baki er ekki að stuðla að nafnleysi sem einhverskonar normi á samskiptunum, heldur miklu fremur að gefa fólki kost á að skapa sér ímynd og/eða prófíl á viðkomandi síðu. Síður eins og Facebook og MySpace byggja á svipaðri grunnhugmyndafræði en tóku hana skrefinu lengra hvað varðar nútíma samskipti.

Því hefur einnig verið fleygt fram  að nafnleysi gæti átt rétt á sér í þeim tilvikum þar sem að skoðanir viðkomandi gætu dregið dilk á eftir sér, ef að það spyrðist út hver það væri í raun og veru. Ég hef hins vegar ekki ennþá séð sannfærandi dæmi þar sem að þessi fullyrðing gæti átt við. Það er þess utan lögbrot að mismuna fólki eftir pólitískum skoðunum, trúarbrögðum, kynhneigð, litarhætti eða kyni.

Nafnleysi  getur þó (og hefur) hjálpað til við að upplýsa um refsiverða starfsemi, sbr. svokallaðir “whistleblowers”. Slík dæmi þekkjast frá Íslandi eins og í tilviki “litla landsímamannsins” sem og Kaupþingslekanum á vefsíðuna WikiLeaks fyrir ekkert of löngu síðan. Undir slíkum tilvikum fyndist mér rétturinn til nafnleysis ætti að vera lögbundin, ef að það (nafnleysið) getur hjálpað til við að upplýsa um brot sem að varða við lög. Þetta, ásamt heimildarmönnum þeirra er starfa við fjölmiðla, er jafnframt eina jákvæða notkunin sem að ég fæ séð út úr nafnleysi.

Sú ranghugmynd virðist hafa skotið upp kollinum að nafnleysi auki á einhvern hátt gæði umræðna eða stuðli að áhugaverðum og uppbyggjandi skoðanaskiptum. Þó svo að þetta séu allt fullyrðingar sem að líti vel út á pappír, hef ég ekki orðið var við eitt einasta staðfest dæmi þess efnis þar sem að nafnleysi eykur eða stuðlar á einhvern hátt að betra upplýsingaflæði eða lyftir umræðunni á hærra plan. Ef að þið vitið um eitthvað slíkt, þá hvet ég ykkur til að koma þeim á framfæri hérna í athugasemda kerfinu. Þið megið jafnvel gera það undir nafnleynd ef að þið svo kjósið.

Nafnleysi getur aftur á móti verið ágætis leið til þess að fá útrás fyrir einhverskonar innbyggða reiði og ég hugsa að flestir netverjar hafi nýtt sér þann möguleika á einhverjum tímapunkti (þar er  ég engin undantekning). Þannig eru nýmörg dæmin um nafnlausa einstaklinga á netinu, hvurs eina markmið virðist vera að úthúða nafntoguðum og umdeildum opinberum persónum. Það léttir kannski á sálartetri þeirra sem að slíkt gera en persónan sem að skrifin beinast að á erfitt um vik bera hönd fyrir höfuð sér og nei; þetta hefur ekkert með vitræna umræðu eða heilbrigð skoðanaskipti að gera. Þetta heitir einfaldlega að hella úr skálum reiði sinnar og þora ekki að leggja nafn sitt við það.

En það að banna og/eða takmarka nafnleysi á netinu hefur nákvæmlega ekkert að gera með tjáningarfrelsið. Það stendur eftir óskert. Að banna nafnlausar athugasemdir á netinu hefur jafnmikil áhrif á tjáningarfrelsið og að banna rauðhærðu fólki á aldrinum 25 til 27 ára að ganga í skær appelsínugulum stuttbuxum á hverjum sunnudegi í apríl ár hvert á milli klukkan 5 og 7 á morgnana. Það er í besta falli pirrandi.

RUV sannar enn og aftur hvers vegna þetta er besta fréttastofan á öllu Íslandi: Miklar hreyfingar rétt fyrir hrun.

Að sama skapi eru þessi viðbrögð lögfræðingateymis nýja Kaupþings og skilanefndar gamla Kaupþings ákaflega vanhugsuð for lack of better words. Það getur vel verið að þau séu “bara” að vinna vinnuna sína, en viðbrögðin einkennast engu að síður af fljótfærni og virðast benda til þess að það búi eitthvað meira að baki en að vernda viðskiptavini bankans.

En þar sem að ég held ekki úti fréttamiðli og lénið mitt er ekki vistað á Íslandi þá er mér bæði ljúft og skylt að setja inn linka á umrædda skýrslu frá www.wikileaks.org.

Linkur á umfjöllun Wikileaks um Kaupþing.

Linkur á .pdf skjalið frá fundi Kaupþings þann 25. september 2008 

Hótun lögfræðiteymis gamla og nýja Kaupþings.

Ég er ekki klíjugjarn maður að eðlisfari og ég hef frekar tekið þann pól í hæðina að bíða eftir að embætti sérstaks saksóknara, undir dyggri ráðgjöf Evu Joly, ásamt efnahagsbrotadeild ríkislögreglustjóra og rannsóknarnefnd Alþingis ljúki sinni vinnu áður en ég mynda mér skoðanir á orsökum aðdraganda bankahrunsins. Ég er einn af þeim sem að vill hafa sem flestar upplýsingar fyrir framan mig áður en að ég tek endanlega afstöðu.

Ég kúgaðist samt þegar að ég las umrædda skýrslu frá þessum tiltekna Kaupþingsfundi nokkrum dögum áður en að allt íslenska bankakerfið fór á hliðina. Það krefst sterkra tauga að lesa það sem að þarna fór fram en ég vona að sem flestir geri það.

Hvet sem flesta til þess að linka inn á umrædda umfjöllun, sem og .pdf skjalið inn á bloggsíðum, Facebook, Twitter og/eða öllum þeim vef miðlum sem að ykkur mögulega dettur í hug. Því fleiri sem að gera þetta, þeim mun erfiðara verður fyrir lögfræðteymi Kaupþings og skilanefndar gamla Kaupþings að stöðva útbreiðslu og umfjöllun um málið.

Tryggjum að þetta gleymist aldrei og verði aldrei grafið ofan í skúffu eða nefndarvinnu.