Jón Hnefill Jakobsson

Mér finnst alltaf jafn skondið hvað hægt er að festa á filmu hérna í Kaupmannahöfn, sé maður á annað borð með myndavél við hendina eða nógu fljót/ur að grípa upp símann og ná að fanga augnablikið. Myndirnar eru teknar á tímabilinu Júní – Ágúst 2010.

Ég hef búið í Kaupmannahöfn í rúmlega 5 ár og ég sá lífverði hennar hátignar í fyrsta skipti núna í sumar. Ég ætla mér að reyna að vera duglegri við að skoða meira af Kaupmannahöfn framvegis, þetta er borg sem að er svo uppfull af heillandi sögu og mannlífi. – Engar áhyggjur samt; ég er búinn að fara og skoða Litlu Hafmeyjunna, og það áður en hún var send til Kína.

Copenhagen Fashion Week á sér stað tvisvar á ári; í febrúar og ágúst. Ég er ekki alveg viss, en mig minnir einhvernveginn að þetta hafi átt að vera lifandi auglýsing / listrænn gjörningur fyrir undirfatnað. Lestirnar sem að ganga upp og niður Strikið töfðust um einhverjar 15 til 20 min. af þessum sökum.

Þegar að ég var á leið heim úr vinnu einn daginn á meðan að Copenhagen Fashion Week stóð sem hæst, var búið að breyta Kronprinsensgade í göngugötu með gervigrasi, lounge stemmingu, bar og live DJ. Það virtist samt ekki koma neinum á óvart nema mér.

Ég viðurkenni fúslega að ég get verið með versta aulahúmor sem að um getur. En mér fannst bara (og finnst reyndar enn) eitthvað svo kómískt við að sjá númeraplötu sem að byrjar á STD. Fyrir þá sem að ekki vita, þá er það skammstöfun fyrir Sexually Transmitted Diseases.

Þessi snigill varð á vegi mínum á göngutúr í grenjandi rigningu á Amager.  Það sem að af er þessu ári hafa verið slegin kuldamet, hitamet og rigningarmet hérna í Danmörku.

Ég minntist eitthvað á vinnutarnir í seinustu færslu og hvernig mér þykir gott að slaka á þegar að þeim er lokið.

Í þessum bransa er fögnuðurinn hins vegar oftast skammvinnur. Seinustu vinnutörn lauk sl. föstudag og sú næsta byrjaði strax á sunnudeginum og kemur til með að standa fram á mánudaginn 5. júlí, sem að þýðir að ég kemst næst í helgarfrí föstudaginn 9. júlí.

Núna erum við s.s. að ljúka við að endurhanna allt kerfið á bakvið Jobzonen heimasíðuna, færa öll gögn yfir á nýja kerfið og ég er að leggja lokahönd á notendaviðmótið fyrir síðuna og þjónustukerfið. Þessu öllu þarf að vera lokið fyrir 1. júlí n.k. Ofan á þetta bætist síðan áframhaldandi vinna við Avenue heimasíðuna og að koma Disir.is vefversluninni í loftið. Ég er aftur kominn á 4 til 5 tíma svefn per sólahring og það koma dagar þar sem að ég gleymi að borða (og gleymi minna mikilvægum smáatriðum eins og hvernig á að mynda setningar og tilfinningu fyrir rými).

Af hverju legg ég þetta á mig ? Þetta er alveg ofboðslega skemmtilegt og gefandi á einhvern furðulegan hátt og að sjálfsögðu spilar inn í að þetta hífir upp útborguð laun umtalsvert.

Það er svo gaman að segja frá því að ég fékk enn eitt atvinnutilboðið fyrir nokkrum vikum (ég segi enn eitt, þar sem að þetta mun vera 5 atvinnutilboðið sem að rekur á fjörur mínar síðan að ég byrjaði að vinna hjá Jobzonen í desember 2009).

Mér var s.s. boðin staða hjá ungu og upprennandi hugbúnaðarfyrirtæki hérna í Kaupmannahöfn sem að er að þróa online bókunarkerfi fyrir hótel og veitingastaði. Ef að af verður, kæmi ég til með að leiða teymið sem að sér um að þróa notendaviðmótið fyrir sjálft kerfið ásamt heimasíðunni. Ég fékk góðfúslegt leyfi til þess að gefa þeim svar í seinasta lagi á vormánuðum 2011 þegar að ráðið verður í stöðuna.

Á milli svona vinnutarna er hins vegar lífsnauðsynlegt að slaka á, kúpla sig aðeins frá umheiminum og safna orku ef ekkert annað. Skjáborðsmyndinn sem að ég dundaði mér við um seinustu helgi er t.d. ágætis dæmi um hvernig ég slaka best á. Ferlið er hins vegar eilítið flóknara en svo en að ég setjist bara niður og byrji að skapa eitthvað (well það kemur reyndar stundum fyrir að það sé nákvæmlega svo einfalt, en það heyrir til undantekninga). Oftast byrjar þetta á ákveðinni hugmynd eða pælingu, síðan leggst ég í smá vinnu við að stúdera réttu aðferðirnar við að ná fram áhrifunum, safna þeim tólum sem að ég þarf á að halda við verkið, eigi ég þau ekki til nú þegar (burstar, bakgrunns mynstur etc.), og byrja síðan á fyrstu uppköstunum. Þetta getur tekið allt frá klst. upp í nokkra mánuði en það fylgir þessu einhver óútskýranleg kyrrð og hugarró. Sama ferli á sér stað þegar að ég gríp í rafmagnsgítarinn minn; ég fæ hugmynd að stefi og/eða lagbút sem að ég leik mér með þangað til að ég er sáttur við hvernig það hefur þróast (það skemmir heldur aldrei að hafa rjúkandi heitt kaffi eða te við höndina á meðan).

En í fyrra fékk ég þá flugu í höfuðið að stúdera mismunandi lýsingar og hvernig hægt væri að ná fram mismunandi form af ljósum í einni og sömu myndinni. Ég fann nokkrar aðferðir en það er ekki fyrr en fyst núna sem að ég er actually búinn að ná þeirri færni sem að þarf í verkið.

Myndin hér að neðan er s.s. 4. uppkast.

Ég er búinn með sjálfan grunninn að myndinni (svartur bakgrunnur með mjög daufum hvítum gradient í 90° radíus) og byrjaður á fyrstu ljós-áhrifunum. Það er enginn deadline hjá mér á þessu, þar sem að ég hugsa þetta eingöngu sem afslöppun og dægradvöl í bland við tilraunastarfsemi, en það má meira en vel vera að ég pósti fleiri myndum þegar að ég hef unnið meira í myndinni.

Ég hef einnig ákveðið að verðlauna sjálfan mig þegar að ég búinn með þessa vinnutörn með því að kaupa eins og tvo 24” tölvuskjái til þess að betrumbæta vinnuaðstöðuna mína og eitt stykki Sony Ericsson Xperia X10 Android síma. Og áður en lengra er haldið: Já, ég pældi mikið í að kaupa Apple iPhone en féll að lokum frá því af trúarlegum ástæðum.

Vorið 2007 útskrifaðist ég með diploma í multimedia design & communication við Københavns Tekniske Skole (nú Københavns Erhvervsakademi). Útskriftarverkefnið vann ég ásamt tveimur öðrum samstúdentum mínum sem að ég hafði unnið með önnina áður og eftir þó nokkra leit varð niðurstaðan sú að vinna með Avenue Hotel í Kaupmannahöfn að því að endurhanna heimsíðu hótelsins. Við fengum 11, eða næst hæstu einkun fyrir verkefnið (þá var ennþá gefið samkvæmt gamla einkunnarkerfinu víðs vegar í Danmörku, þar sem að 13 var hæsta mögulega einkun) og vorum að vonum hæst ánægðir með árangurinn.

Hótelið vildi hins vegar halda áfram samstarfi við okkur, þannig að úr varð að ég setti á fót fyrirtæki í kringum freelance vinnu af þessu tagi, Fyrirtækið fékk nafnið JAM Digital og fæddist opinberlega þann 19 september 2007. JAM nafnið var fengið með því að taka fyrsta stafinn í nöfnum okkar þriggja, Jón, Alessandro og Mihai.

Fyrirtækið er ennþá starfandi í dag, en með öðrum formerkjum þó. Alessandro og Mihai fluttu erlendis og í staðinn ég fékk nokkra vaska Íslendinga með mér í lið við reksturinn, ásamt því að hafa stórt og gott network af fólki sem að við getum fengið í einstaka verkefni með okkur þegar að við þurfum auka mannskap.

Stærsta vandamálið við fyrirtækjareksturinn hefur þó ekki verið verkefnastaðan. Öðru nær. Nei, stærsta vandamálið hefur verið að koma upp almennilegri heimasíðu fyrir fyrritækið. Lénið sjálft var skráð og keypt sumarið 2007, nokkrum vikum áður en fyrirtækið var formlega stofnað. Það var þó ekki fyrr en í maí 2010, þremur árum á eftir áætlun, sem að það er komin upp alvöru heimasíða og kerfi til þess að skipuleggja verkefni og bókhald í kringum fyrirtækið.

Case in point: svona leit heimasíðan út í september 2007.

Eins og sjá má, var metnaðurinn fyrir því að hafa sterka veru á internetinu alveg gríðarlega mikill. Ég meina, það er ekki eins og að við værum að gera grín að heimasíðum annarra fyrirtækja og tala um hversu mikið betur við gætum auðvitað gert þetta… (svo að ég komi því á framfæri þá hefur viðhorfið hjá okkur breyst mikið síðan þá).

Heimasíðan hélst með nokkurn veginn svipuðu útliti næstu 3 árin. Það var þó ekki vegna metnaðarleysis eða leti (ok kannski smá leti) heldur aðallega vegna þess að við gátum ómögulega komið okkur saman um hvernig að síðan ætti að líta út og hvað ætti að vera á henni. Málið er nefninlega að þegar kemur að hönnun, útliti eða virkni heimasíðu (og reyndar flest allri margmiðlunar vinnu) þá hafa allir og ég meina ALLIR í kringum þig skoðun á því hvernig hún á að líta út, hvað á að vera á henni og hvernig notendur eiga að finna þær upplýsingar sem að eru á henni. Rökstuðningurinn sem að þú kemur með fyrir vinnunni þinni og ákvarðanatökunni í kringum hana, verður einhverra hluta vegna að aukaatriði gagnvart “tilfinningu” annarra fyrir því sem að þú skapar.

Það, og að við höfum haft meira en nóg að gera við að búa til heimasíður fyrir aðra. Eins þversagnarkennt og það nú annars hljómar.

Í öllu falli endurspeglar síðan sem að við erum með uppi í dag það sem að við stöndum fyrir og hverjir styrkleikar okkar og hæfileikar eru. Heimasíða JAM Digital lítur svona út í dag:

Það er Carlos Alomar sem að á heiðurinn að útlitshönnunni á bakvið nýju síðuna, Kristín Guðmundsdóttir hannaði öll icons og ég sá um alla kóðunina og notendaviðmótið. Síðan tók um hálft ár í vinnslu, þ.e. þangað til fyrsta hugmyndin leit dagsins ljós og þangað til hún fór live í lok maí sl.

Ferlið þessi þrjú ár frá því að ég stofnaði fyrirtækið hefur verið alveg ofboðslega lærdómsríkt, þó kannski sérstaklega sl. hálft ár, eða frá því að nýja hönnunin leit dagsins ljós og þangað til að hún varð að veruleika á vefnum. Þetta er í fyrsta skipti sem að ég reyni fyrir mér í fyrirtækjarekstri og ýmsir veggir sem að ég hef þurft að reka mig á og lexíur sem að hafa fylgt í kjölfarið. T.a.m. að háir draumar um velgengni á því sviði sem að þú starfar við eiga ósköp lítið skylt við raunveruleikann sem að fylgir því að reka fyrirtæki og lifa af dagdaglega. Ég játa fúslega að það virðist kannski ofboðslega rómantískt að vera þinn egin yfirmaður og lifa á núðlum einstaka mánuði á ári á meðan að þú ert að tryggja þér verkefnastöðu og byggja upp reksturinn, en þegar að þetta er orðið regla frekar en undantekningar þá verðuru að taka því sem vísbendingu um að þú þurfir að endurskoða vinnuaðferðirnar hjá þér og það viðskiptamódel sem að þú hefur tileinkað þér. Ég lít svo að það sé ekkert “ef” eða “kannski” partur af jöfnunni í því sambandi. Annaðhvort virka aðferðirnar hjá þér eða ekki. Ef að þær virka ekki þá verður einfaldlega að prófa aðrar nálganir þangað til að þú finnur þá sem að virkar best fyrir þig og þann rekstur og/eða verkefni sem að þú ert að reyna að skipuleggja (þú getur að sjálfsögðu farið í “blame games” og reynt að fría þig ábyrgð á því sem að þú segir og gerir og það sem að þú kýst að standa fyrir, en þá ertu líka að fresta því að takast á við raunverulega vandamálið. En það er jú valkostur líka).

Í dag er fyrirtækjareksturinn á bakvið JAM Digital aukavinna hjá öllum sem að honum koma með einum eða öðrum hætti; einskonar virtual organization sem að samanstendur af freelancers. Þetta er vissulega krefjandi áhugamál að hafa sem aukavinnu, og tekur oftar en ekki frá okkur ómanneskjulega mikið af bæði tíma og orku (að ég tali nú ekki um þann tímafjölda sem að við höfum lagt í að koma sjálfu fyrirtækinu á fót).

En á meðan að við njótum þess öll að vinna að þessu, og höfum öll ástríðu fyrir því sem að við gerum, þá er það 150% þess virði að halda þessu áfram

Mér finnst eftirfarandi tilvitnun alltaf eiga jafn vel við og vera lýsandi fyrir ferlið sem að á sér stað þegar að kemur að freelance vinnu og/eða fyrirtækjarekstri: “I don’t suffer from insanity. I enjoy every minute of it”. – Höf. ókunnur.

Slóðin á heimasíðu JAM Digital er: www.jamdigital.dk

Fleiri myndir frá Kaupmannahöfn.

Sl. vetur var einn sá harðasti síðan mælingar hófust. Þessi snjókarl í Ørestad lifði í ca. viku í garðinum fyrir utan hjá okkur.

Unnið að endurbótum á Café Blasen þann 17 mars sl. Þetta var sama dag og ég braut rafmagnsgítarinn minn á gangstéttinni fyrir utan.

Viðvörunaskilti á veginum á milli háskóla Kaupmannahafnar og stúdenta íbúðanna í nágrenninu.

Café Blasen er rokkbar staðsettur við Nørregade 6 í miðbæ Kaupmannahafnar, sem að við höfum verið að vinna að vefmálum og markaðssetningu fyrir síðan í apríl á síðasta ári.

Við höfðum hins vegar verið að gæla við þá hugmynd í allnokkurn tíma hvernig væri hægt að gera eitthvað meira og skemmtilegra við útlitið á síðunni. Eitthvað sem að okkur fannst að myndi virkilega endurspegla rokkþemað sem að er einkennismerki staðarins.

Eftir miklar vangaveltur, bollaleggingar og kaffidrykkju komum við upp með nýtt og endurbætt útlit á síðuna sem að fór í loftið fyrir um tveim vikum:

Útlisthönnunnin er unnin af Kristínu Guðmundsdóttur.

Árið 2000 var ég 19 ára gamall og ástfanginn í fyrsta skipti. Þar sem að ég var að díla við tilfinningar sem að ég þekkti ekki, vissi ég ekki svo gjörla hvernig að ég átti að vinna úr þeim. Það bætti svo heldur ekki úr skák að á þessum tíma var ég sjúklega feiminn og óöruggur og ráð mín til þess að eiga í samskiptum við hitt kynið voru í besta falli ákaflega takmörkuð.

Af þessum sökum virtist það vera alveg jafn góð hugmynd og hver önnur að læra að spila á gítar til þess að ganga í augun á téðri stelpu og strengdi ég af þessum sökum það heit áramótin 2000-2001 að læra á gítar svo að mér mætti takast að vinna hug hennar og hjarta. Ég gróf upp gamla Yamaha kassagítarinn hans pabba frá 1979 heima hjá systur minni og byrjaði að æfa mig, Það þarf sennilega ekki að taka það fram að þessi hugmynd floppaði stórkostlega (já, ég veit betur núna, Oftast), en ég náði í staðinn að verða alveg ágætis gítarleikar með dyggri hjálp vina og vandamanna sem að hafa sýnt mér ómælda þolinmæði í gegnum árin við að kenna mér.

Tveimur árum seinna ákvað ég að fjárfesta í rafmagnsgítar í þeirri viðleitni minni að læra ennþá meira, og mér fannst tilhugsunin um að eiga og kunna að spila á rafmagnsgítar alveg ógeðslega kúl. Fyrir valinu varð Washburn X-Series gítar sem að ég keypti í hljóðfærabúð rétt hjá Hlemmi (ef að þið vitið nafnið á henni megið þið endilega koma því á framfæri í athugasemdunum). Sá þjónaði mér dyggilega næstu 6 árin og mátti þola tónlistarlegar misþyrmingar af áður óþekktu kaliberi; hann var þannig t.a.m. notaður í sessioni einu sinni sem að snérist um að spila lög eftir Jimi Hendrix eins og Árni Johnsen myndi spila þau, við lærðum lög eftir Justin Timberlake, Rihanna, Britney Spears og Beyoncé svo dæmi séu tekn, og hann var hafður með í þó nokkrum partýjum á barnum á stúdentagörðunum þar sem að ég bjó hérna úti.

Í seinustu viku auglýsti félagi minn hérna úti eftir gítar til kaups, sem að hann gæti brotið og hengt upp sem veggskraut á barnum sem að hann rekur. Ég hugasði mig um í svona hálfa min. og hringdi svo í hann og bauð honum rafmagnsgítarinn minn gegn því að ég fengi heiðurinn af því að brjóta hann. Ástæðan: Jú ég hafði aldrei prófað að brjóta rafmagnsgítar áður. Plús að ég fékk alveg ásættanlegt verð fyrir hann og ég keypti mun betri rafmagnsgítar seinasta sumar.

Miðvikudaginn 17 mars sl. tók ég rafmagnsgítarinn í hönd og reiddi til höggs.

Eftir meðferðina leit hann svona út:

Gítarinn trónir núna upp á veggnum á Café Blasen:

Hérna er svo gítarinn sem að ég keypti seinasta sumar. Tíminn mun leiða í ljós hver örlög hans verða…

Fyrir rétt um 6 vikum lauk okkar stærsta og viðmesta freelance verkefni til þessa:
Avenue hótelið í Kaupmannahöfn.

Verkefnið sjálft byrjaði í apríl á síðasta ári og var upprunalega sett á 4 mánaða þróunartíma.  Það síðan stækkaði, breyttist og óx að umfangi en í byrjun febrúar sl. fór nýja síðan í loftið; 10 mánuðum eftir að við byrjuðum á því og 6 mánuðum seinna en upprunalega stóð til.

Síðan styður allar helstu gerðir vafra (fyrir utan Internet Explorer 6) og flestar gerðir farsíma.

Það er svo gaman að segja frá því að í kjölfar þessa verkefnis var ákveðið að búa til fast hlutastarf umsjónamanns vefmála og online marketing ráðgjafa við hótelið.

Heimasíða Avenue Hotel í Kaupmannahöfn

Síðan að ég byrjaði að vinna sem viðmótshönnuður hjá atvinnumiðluninni hérna úti hef ég vanið mig á ákveðna ferða rútínu til þess að komast í vinnuna, sem að er í stuttu máli: heiman frá mér – Bella Center station – Kongens Nytorv station – skrifstofa atvinnumiðlunarinnar í miðbæ Kaupmannahafnar. Allt í allt er þetta u.þ.b. klst. ferðalag til og frá vinnu á hverjum degi – sem að verður að teljast nokkuð gott miðað við að þetta er Kaupmannahöfn og ekki óalgegnt að fólk eyði allt að 3 til 4 tímum á dag að komast til og frá vinnu og/eða skóla (skólinn sem að kennir masternámið sem að ég stefni á í haust er t.d. í 35 min göngufjarlægð þaðan sem að ég bý).

En á þessum tveim mánuðum sem að ég hef unnið þarna hef ég orðið var við ansi skondnar hliðar á lífinu og tilverunni á ferðum mínum til og frá vinnu, og ef að tækifæri gefst munda ég símann á loft og smelli af eins og einni mynd.

Ættingjar og vinir hafa verið að kvarta undan því að ég sé ekki nógu duglegur við segja fréttir af sjálfum mér hérna svo að ég ætla að reyna að bæta aðeins úr því.

Ég var að vinna mestan part síðasta árs sem forritari fyrir lítið hugbúnaðar fyrirtæki, þar sem að ég bjó til kerfi til þess að hjálpa öðrum að fylla inboxið ykkar af rusli. Enn þann dag í dag hef ég ekki minnsta vott af samviskubiti yfir því. En ég hætti þar í lok september, eftir 7 mánaða vinnu, þar sem að yfirmenn mínir sviku ítrekað loforð um launahækkanir.

Tveim mánuðum seinna, eða í lok nóvember var ég headhunted til þess að fara að vinna sem viðmótshönnuður hjá annari stærstu atvinnumiðlun Danmerkur. Ég gjörsamlega elska nýju vinnuna og það skemmir heldur ekki fyrir að útborguð laun þar eru hærri en heildarlaunin sem að ég hafði hjá hugbúnaðarfyrirtækinu.

Í frítíma mínum rek ég eigið fyrirtæki ásamt tveim félögum mínum hérna úti þar sem að við bjóðum upp á alhliða vef þjónustu fyrir einstaklinga og lítil- og meðalstór fyrirtæki. Á síðasta ári settum við 4 síður í loftið og stærsta verkefnið okkar til þessa er að fara í loftið í lok þessarar viku ef að líkum lætur. Á næstu vikum mun svo ný útgáfa af okkar eigin síðu líta dagsins ljós. Sem dæmi um síður sem að við kláruðum má nefna: http://www.cafe-blasen.dk (Rokk bar í Kaupmannahöfn. Ný útgáfa af síðunni væntanleg í byrjun febrúar), http://stopvolden.wordpress.com (pólitískt blogg), http://www.zoekofod.dk (danskur gluggaskreytingar hönnuður) og http://www.hotelchristianiv.dk (lítið fjölskyldu hótel nálægt Rósenborgar kastala í Kaupmannahöfn).

Það er ekkert brúðkaup í farvatninu. Sorry.

Danir kippa sér ekki upp við fréttum af Icesave og koma almennt af fjöllum þegar að ég bendi þeim á að danska ríkið sé meðal lánveitenda í endurreisnaráætlun Íslands, og ég á að koma því á framfæri að það sé lágmark að flugförin til Íslands séu ódýrari fyrir vikið. Good gesture, frændsemi og allt það.

Ég komst inn í tvo háskóla hérna sl. haust, CBS og ITU, en þar sem að ég var bundinn ráðningarsamningi hjá gamla vinnuveitandanum mínum varð ekkert úr því. Ég er þó að gæla við að byrja í mastersnámi í haust í interaction design og multimedia við ITU. Það sem að gerir þennan kost ennþá fýsilegri, er að bæði er ég kominn með vinnu sem að mér líkar stórkostlega vel við og námið er hugsað fyrir fólk á vinnumarkaðinum, þ.e. nám meðfram vinnu.

Ég og meðleigjendur mínir (tveir íslenskir félagar mínir sem að jafnframt eru í fyrirtækja rekstrinum með mér) fluttum í nýja og stærri (og ódýrari!) íbúð í maí sl. Við fluttum s.s alveg heila 200m frá gömlu íbúðinni okkar, eða hinum megin við garðinn. Ég held að það megi færa ágætis rök fyrir því að við kunnum ágætlega við okkur í yuppie suburbia Kaupmannahafnar, öðru nafni Ørestad.

Þar sem að ég komst ekki til Íslands um hátíðarnar (eða öllu heldur tímdi ekki / hafði ekki efni á að kaupa flugmiða á 4700 DKK) er stefnan sett á að koma til Íslands um páskana í staðinn. Ef að allt fer samkvæmt áætlun verð ég á Íslandi frá 26. mars og verð til 6. apríl.

En ég læt þetta gott heita í bili og lofa hér með að vera duglegari við að skrifa.

Fyrir aðeins meira en ári síðan var ég að vinna fyrir danska fjármálastofnun sem vef forritari. Vinnan var bæði vel launuð og mórallinn á vinnustaðnum var með allra besta móti. Það breyttist hins vegar eftir að stjórnvöld á Íslandi ákváðu að þjóðnýta Glitni að meirihlutanum til í lok september 2008. Eftir það fann ég að yfirmenn mínir voru meira og minna á tánum og viku eftir að neyðarlögin voru sett var ég boðaður á fund þar sem að mér var tjáð að bankinn gæti ekki lengur haft mig í vinnu. Ástæðan var sögð hagræðing en ég tók hana svona mátulega trúanlega; aðallega vegna þess að viðkomandi banki var einn af fáum í Danmörku sem að stóð þokkalega traustum fótum í kjölfar efnahagskreppunnar og gerir enn.

Ég frétti það svo nokkrum vikum seinna frá fyrrum samstarfsfélögum mínum, að yfirmenn mínir hefðu óttast að orðspor bankans byði hnekki ef að það spyrðist út að það væri Íslendingur sem að sæi um allt notendaviðmót heimasíðunnar ásamt internetbankanum þeirra. En þar sem að ég gat ekki fengið þetta staðfest nema með óformlegu samtali, gat ég (og get enn) lítið gert til þess að leita réttar míns. Uppsögnin var sögð í hagræðingarskyni og ekkert sem að ég get gert til þess að hrekja þá fullyrðingu. Þar stendur einfaldlega orð á móti orði.

Ég fann hins vegar fljótlega eftir þetta að bankinn sem að um ræðir var ekki eina fyrirtækið í Danmörku sem að hafði efasemdir um ágæti Íslendinga. Hvert sem að ég fór í leit að vinnu, lokuðust dyrnar fljótt og örugglega þegar að þjóðerni mitt kom til tals. Ég brá því á það eina ráð sem að ég sá í stöðunni: að minnast hvergi í atvinnu umsókninni minni á hvaðan ég væri og ég hætti t.a.m. að nota sér íslenska stafi þegar að ég skrifaði nafnið mitt. – og viti menn. Um leið og það stóð hvergi stafkrókur um Ísland, létu atvinnu viðtölin ekki á sér standa og nokkrum vikum seinna var ég kominn með vinnu.

Enn þann dag í dag hef ég þann háttinn á að minnast ekki á hvaðan ég er nema að ég sé spurður að því að fyrra bragði og ég geri ennþá sem minnst úr þjóðerninu. Sem að er slæmt. Einu sinni hafði ég nefninlega á tilfinningunni að ég gæti verið stoltur af því að vera Íslendingur. Í dag upplifi ég það meira sem byrði og er búinn að gera meira og minna í þetta ár sem að liðið er frá bankahruninu. Það sem að er þó kannski sínu verst er að, þökk sé vissum stjórnmálamönnum heima á Íslandi, þá stefnir allt í að það verði svo nokkur ár í viðbót.