Danmörk

Síðan að ég byrjaði að vinna sem viðmótshönnuður hjá atvinnumiðluninni hérna úti hef ég vanið mig á ákveðna ferða rútínu til þess að komast í vinnuna, sem að er í stuttu máli: heiman frá mér – Bella Center station – Kongens Nytorv station – skrifstofa atvinnumiðlunarinnar í miðbæ Kaupmannahafnar. Allt í allt er þetta u.þ.b. klst. ferðalag til og frá vinnu á hverjum degi – sem að verður að teljast nokkuð gott miðað við að þetta er Kaupmannahöfn og ekki óalgegnt að fólk eyði allt að 3 til 4 tímum á dag að komast til og frá vinnu og/eða skóla (sem dæmi má t.d. nefna að skólinn sem að kennir masternámið sem að ég stefni á í haust er í 35 min göngufjarlægð þaðan sem að ég bý).

En á þessum tveim mánuðum sem að ég hef unnið þarna hef ég orðið var við ansi skondnar hliðar á lífinu og tilverunni á ferðum mínum til og frá vinnu, og ef að tækifæri gefst munda ég símann á loft og smelli af eins og einni mynd.

Ættingjar og vinir hafa verið að kvarta undan því að ég sé ekki nógu duglegur við segja fréttir af sjálfum mér hérna svo að ég ætla að reyna að bæta aðeins úr því.

Ég var að vinna mestan part síðasta árs sem forritari fyrir lítið hugbúnaðar fyrirtæki, þar sem að ég bjó til kerfi til þess að hjálpa öðrum að fylla inboxið ykkar af rusli. Enn þann dag í dag hef ég ekki minnsta vott af samviskubiti yfir því. En ég hætti þar í lok september, eftir 7 mánaða vinnu, þar sem að yfirmenn mínir sviku ítrekað loforð um launahækkanir.

Tveim mánuðum seinna, eða í lok nóvember var ég headhunted til þess að fara að vinna sem viðmótshönnuður hjá annari stærstu atvinnumiðlun Danmerkur. Ég gjörsamlega elska nýju vinnuna og það skemmir heldur ekki fyrir að útborguð laun þar eru hærri en heildarlaunin sem að ég hafði hjá hugbúnaðarfyrirtækinu.

Í frítíma mínum rek ég eigið fyrirtæki ásamt tveim félögum mínum hérna úti þar sem að við bjóðum upp á alhliða vef þjónustu fyrir einstaklinga og lítil- og meðalstór fyrirtæki. Á síðasta ári settum við 4 síður í loftið og stærsta verkefnið okkar til þessa er að fara í loftið í lok þessarar viku ef að líkum lætur. Á næstu vikum mun svo ný útgáfa af okkar eigin síðu líta dagsins ljós. Sem dæmi um síður sem að við kláruðum má nefna: http://www.cafe-blasen.dk (Rokk bar í Kaupmannahöfn. Ný útgáfa af síðunni væntanleg í byrjun febrúar), http://stopvolden.wordpress.com (pólitískt blogg), http://www.zoekofod.dk (danskur gluggaskreytingar hönnuður) og http://www.hotelchristianiv.dk (lítið fjölskyldu hótel nálægt Rósenborgar kastala í Kaupmannahöfn).

Það er ekkert brúðkaup í farvatninu. Sorry.

Danir kippa sér ekki upp við fréttum af Icesave og koma almennt af fjöllum þegar að ég bendi þeim á að danska ríkið sé meðal lánveitenda í endurreisnaráætlun Íslands, og ég á að koma því á framfæri að það sé lágmark að flugförin til Íslands séu ódýrari fyrir vikið. Good gesture, frændsemi og allt það.

Ég komst inn í tvo háskóla hérna sl. haust, CBS og ITU, en þar sem að ég var bundinn ráðningarsamningi hjá gamla vinnuveitandanum mínum varð ekkert úr því. Ég er þó að gæla við að byrja í mastersnámi í haust í interaction design og multimedia við ITU. Það sem að gerir þennan kost ennþá fýsilegri, er að bæði er ég kominn með vinnu sem að mér líkar stórkostlega vel við og námið er hugsað fyrir fólk á vinnumarkaðinum, þ.e. nám meðfram vinnu.

Ég og meðleigjendur mínir (tveir íslenskir félagar mínir sem að jafnframt eru í fyrirtækja rekstrinum með mér) fluttum í nýja og stærri (og ódýrari!) íbúð í maí sl. Við fluttum s.s alveg heila 200m frá gömlu íbúðinni okkar, eða hinum megin við garðinn. Ég held að það megi færa ágætis rök fyrir því að við kunnum ágætlega við okkur í yuppie suburbia Kaupmannahafnar, öðru nafni Ørestad.

Þar sem að ég komst ekki til Íslands um hátíðarnar (eða öllu heldur tímdi ekki / hafði ekki efni á að kaupa flugmiða á 4700 DKK) er stefnan sett á að koma til Íslands um páskana í staðinn. Ef að allt fer samkvæmt áætlun verð ég á Íslandi frá 26. mars og verð til 6. apríl.

En ég læt þetta gott heita í bili og lofa hér með að vera duglegari við að skrifa.

Fyrir aðeins meira en ári síðan var ég að vinna fyrir danska fjármálastofnun sem vef forritari. Vinnan var bæði vel launuð og mórallinn á vinnustaðnum var með allra besta móti. Það breyttist hins vegar eftir að stjórnvöld á Íslandi ákváðu að þjóðnýta Glitni að meirihlutanum til í lok september 2008. Eftir það fann ég að yfirmenn mínir voru meira og minna á tánum og viku eftir að neyðarlögin voru sett var ég boðaður á fund þar sem að mér var tjáð að bankinn gæti ekki lengur haft mig í vinnu. Ástæðan var sögð hagræðing en ég tók hana svona mátulega trúanlega; aðallega vegna þess að viðkomandi banki var einn af fáum í Danmörku sem að stóð þokkalega traustum fótum í kjölfar efnahagskreppunnar og gerir enn.

Ég frétti það svo nokkrum vikum seinna frá fyrrum samstarfsfélögum mínum, að yfirmenn mínir hefðu óttast að orðspor bankans byði hnekki ef að það spyrðist út að það væri Íslendingur sem að sæi um allt notendaviðmót heimasíðunnar ásamt internetbankanum þeirra. En þar sem að ég gat ekki fengið þetta staðfest nema með óformlegu samtali, gat ég (og get enn) lítið gert til þess að leita réttar míns. Uppsögnin var sögð í hagræðingarskyni og ekkert sem að ég get gert til þess að hrekja þá fullyrðingu. Þar stendur einfaldlega orð á móti orði.

Ég fann hins vegar fljótlega eftir þetta að bankinn sem að um ræðir var ekki eina fyrirtækið í Danmörku sem að hafði efasemdir um ágæti Íslendinga. Hvert sem að ég fór í leit að vinnu, lokuðust dyrnar fljótt og örugglega þegar að þjóðerni mitt kom til tals. Ég brá því á það eina ráð sem að ég sá í stöðunni: að minnast hvergi í atvinnu umsókninni minni á hvaðan ég væri og ég hætti t.a.m. að nota sér íslenska stafi þegar að ég skrifaði nafnið mitt. – og viti menn. Um leið og það stóð hvergi stafkrókur um Ísland, létu atvinnu viðtölin ekki á sér standa og nokkrum vikum seinna var ég kominn með vinnu.

Enn þann dag í dag hef ég þann háttinn á að minnast ekki á hvaðan ég er nema að ég sé spurður að því að fyrra bragði og ég geri ennþá sem minnst úr þjóðerninu. Sem að er slæmt. Einu sinni hafði ég nefninlega á tilfinningunni að ég gæti verið stoltur af því að vera Íslendingur. Í dag upplifi ég það meira sem byrði og er búinn að gera meira og minna í þetta ár sem að liðið er frá bankahruninu. Það sem að er þó kannski sínu verst er að, þökk sé vissum stjórnmálamönnum heima á Íslandi, þá stefnir allt í að það verði svo nokkur ár í viðbót.

Ég á af og til leið um Kastrup flugvöll hérna í Kaupmannahöfn. Hvort sem að það er að taka á móti vinum og ættingjum eða skreppa á Starbucks.  Eðli málsins samkvæmt er að finna þarna ýmsa þjónustu við ferðamenn; veitingastaði, upplýsingaþjónustu, bílaleigur, farangursgeymslur og svo mætti lengi telja. Við hliðina á komusalnum í terminal 3 er svo útibú frá Nordea Bank þar sem að m.a. er hægt að sjá gengisskráningu mismunandi gjaldmiðla hverju sinni.

Nema íslensku krónunnar. Gengið á henni hefur ekki verið skráð síðan í október á síðasta ári…

Fór á fantagóða tónleika með Emilíönu Torrini í tónleikasal Danmarks Radio sl. sunnudagskvöld. Þar sem að ég hef ekki hlustað á hana að neinu ráði og ekki séð hana á tónleikum áður þá vissi ég ekki alveg við hverju ég ætti að búast.

Ég er hins vegar ekki í neinum vafa lengur.  Eftir að hafa hlýtt á hana spila ætla ég að leyfa mér að fullyrða að það sé leitun að tónlistarmanni sem að býr yfir jafn mikilli útgeislun, einlægni og krafti í sviðsframkomu. Dagskráin var þétt og lagavalið hreint stórkostlegt (hefði þó viljað heyra meira af eldri efni með henni en það er góðfúslega fyrirgefið). Útskýringarnar sem að hún kom með á tilurð laganna hennar gáfu þeim líka ögn meiri dýpt og gerðu þau persónulegri. Ég fíla nefninlega tónlistarmenn sem að ná að tengjast við áhorfendur á aðeins persónulegri hátt en að standa og árita plötur eftir tónleika (í Medialogy náminu var þetta kallað musical interaction, þ.e. að skapa stemmingu og andrúmsloft með söng og hljóðfæraleik).

Mitt fyrsta verk daginn eftir var að verða mér út um plötuna “Me and Armani” sem að hefur verið nánast á repeat síðan.

Lagið Jungle Drum af plötunni “Me and Armani”

Þess má til gamans geta að þetta lag var notað í opnunarþættinum í 5 þáttaröðinni af Grey’s Anatomy og kemur til með að hljóma í fyrsta þætti í næstu þáttaröð af “So You Think You Can Dance”.